Nuttanun's profilehttp://cotyledon.bloggan...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 22 Learning to Love You Moreวันนี้เข้าเอ็กซ์ทีน เห็นคุณเต๋อ นวพล (คนเขียนบทรถไฟฟ้า) ขึ้นชื่อบลอก มีอิมแพคมากเรยหลังจากเพิ่งอ่านการ์ตูนมา เรียนรู้ที่จะรักคุณให้มากขึ้น ฉันว่าการรักใครซักคนคือการเรียนรู้กันและกัน เหมือนการอ่านหนังสือที่คนเขียนเขียนเติมไปเรื่อยๆ คล้ายๆการอ่านบลอก อ่านไดอารี่ อ่านชีวิต ความรัก บางทีก็คล้ายๆกับการเรียนนั่นล่ะ เรามีวิชาบังคับที่ต้องอ่าน เรามีวิชาเลือก และเรามีวิชาที่ชอบ ความรักก็เหมือนกัน เหมือนการเรียนรู้คนที่เราต้องรู้จัก หรือการเลือกที่จะเรียนรู้คนบางคนที่เราอยากรู้จัก หรือชอบที่จะเรียนรู้คนบางคนเป็นพิเศษ เพราะหนังสือบางเล่ม วิชาบางวิชา ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ ยิ่งรู้ก็ยิ่งหลงใหล คนบางคนก็เหมือนกัน ยิ่งรู้จักก็ยิ่งรู้สึกรักมากขึ้น -------------------------------------- ตอนนี้นะ มีคนที่แคร์ในชีวิตไม่กี่คน เราเริ่มจะเขียนข้อความใหม่ใส่สมองเราแล้ว ว่าไม่ต้องสงสัยว่าคนอื่นๆคิดยังไง ถ้าเราทำดี ทำเต็มที่ ทำอย่างที่เราอยากทำ เราก็ไม่ต้องแคร์คนอื่นมากมายเท่าไหร่ เราลิมิตวงของเราเอาไว้แล้วแหล่ะว่า โอเค... เราจะจัีดการที่ตัวเองหลักๆเลย เหมือนกับว่า เราทำตัวยังไง คนอื่นก็จะมีปฏิกิริยาต่อวิธีการวางตัวของเรา เหมือนการเล่นปิงปองหรือแบตมินตันล่ะ เราไม่โทษคนที่มีปฏิสัมพันธ์กะเรา แต่เราจะเล่นด้านเราให้ดีที่สุด โอเคนะ... ^^ (เราคิดว่าการที่เราพยายามอ่านความคิดคนอื่น คงมาจากตอนที่เราสอนพิเศษมากๆส่วนนึงเลยล่ะ คือแบบว่า... มองตาน้องปุ๊ป... ไม่เข้าใจที่สอนใช่ไม๊ ซึ่งมันก็ดีในแง่ของการเป็นครูล่ะ แต่ใช้มากๆแล้วตายแหงแก๋) ------------------------------------------ ช่วงนี้มองเห็นอะไรอย่างหนึ่ง เรียกว่าเศษทรายในรองเท้าของเราละกัน พอมีใครมาบอกว่า ทำอย่างงี้สิ ทำอย่างนี้แล้วดีกว่านะ มาพูดว่าเราไม่ชอบอันนี้นะ เราชอบอันนี้ เรารู้สึกระคายเคืองนิดๆล่ะ ไม่รู้ทำไม??? ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ แต่รู้ว่าเราโคตรจะรักอิสระ และเราไม่ต้องการความคิดเห็นในสิ่งที่เราไม่ได้ถาม และโดยทั่วไป.. เราว่าเราไม่มีหรือไม่แสดงความคิดเห็นต่อการตัดสินใจของคนอื่นนะ ประมาณว่าแม้เราไม่คิดจะทำอย่างนั้น แต่นั่นมันก็วิถีชีวิตเค้าล่ะ แล้วมันก็น่าแปลกนะ เรามักจะไม่ค่อยปฏิเสธของที่ไม่ชอบตรงๆ แบบว่ายกตัวอย่างนะ เราไม่ชอบเห็ดเข็มทองในบางครั้ง จริงๆคือ ถ้ากินสุกี้จะไม่สั่งอ่ะ แต่ถ้ามีคนสั่งมาให้กิน เราก็กินหมดล่ะ ไม่เคยเขี่ยอาหารทิ้ง ไม่ค่อยพูดว่า.. นี่นะ ชั้นไ่ม่ชอบ ส่วนมากจะเฉยๆ เพราะวันหนึ่งของที่เราไม่ชอบ เราอาจจะชอบก็ได้ ใครจะไปรู้? เราก็เลยระคายเคืองเหมือนเวลาทรายเข้ารองเท้า เวลามีคนมาบอกว่า ชั้นไม่ชอบอันนี้ว่ะ ทำไมอันนี้ไร้สาระจัง? ถ้าไม่ชอบก็จะไม่พูดว่าไม่ชอบนะ แต่ก็จะไม่เข้าไปยุ่ง หรือเฉยๆ งงเหมือนกันว่าทำไมต้องไประคายเคืองการพูดว่าไม่ชอบของคนอื่นๆด้วย ทั้งๆที่เค้าไม่ได้พูดว่าไม่ชอบอะไรของเราสักหน่อย แค่รู้สึก.. นั่นแหล่ะ เหมือนเศษทรายเข้ารองเท้า เวลาเดินแล้วมันหนึบๆ แต่ไม่ถึงกับเจ็บอะไร ----------------------------------------------------------------- การเขียนอะไรลงบลอกก็ดีนะ กลับมาอ่านเรื่องของตัวเองก็ขำๆดี เหมือนได้คุยกับตัวเองเมื่อก่อน จำได้ว่า.. ส่วนหนึ่งของกำลังใจในตอนนี้ คือเจอร์นัลการบ้านภาษาอังกฤษตอนม.ปลายล่ะ บังเอิญเจอที่บ้านแล้วก็มานั่งอ่าน ฉันเคยฝันอันนั้นอันนี้ ดีจังล่ะ!! เพราะหลายอย่างสำเร็จแล้ว ยิ้มให้กับตัวเองได้แล้ว หลายอย่างที่ยังไม่สำเร็จ ก็ได้กำลังใจจากอดีตที่ส่งผ่านมา สู้สู้... :P Comments (8)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://cotyledonnutchan.spaces.live.com/blog/cns!34EEC344D5103DAF!2521.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
