Nuttanun's profilehttp://cotyledon.bloggan...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
http://cotyledon.bloggang.comบลอกป๋ม ไปเยี่ยมชมกันได้นะฮับ |
||||||||
|
June 29 ไม่มีไม่มีอะไรที่ทำให้คนเราแน่นอน
ไม่มีอะไรที่ทำให้คนเราไม่เสียใจ
ช่วงนี้พักใจอยู่ exteen เพราะ เนทคณะวิทล็อกอินมาอัพสเปซไม่ได้
ยูอาร์แอลเดิม อันเดียวกะบล็อกแก๊งค์ล่ะ แต่ใช้exteen แทน เพราะล็อกอินง่าย และก็มีบล็อกที่เราตามอ่านเยอะ
ได้ใบขับขี่แล้วแหล่ะ
จบข่าว
June 06 ความสุขบางคนต้องรวยถึงจะมีความสุข
เพราะเขาให้คุณค่าของความสุขกับเงิน
บางคนมีความสุขกับการใช้เงิน
ส่วนบางคนก็มีความสุขกับตัวเลขในบัญชีธนาคาร
แล้วเงินสังเคราะห์ความสุขได้จริงๆอย่างนั้นหรือ
ถ้าอย่างนั้นคนรวยๆก็คงจะมีความสุขจนล้นทะลักเลยสิ
บางคนสวยถึงจะมีความสุข
เพราะเขามีความสุขเมื่อตนเองมีรูปลักษณ์เปลือกนอกที่งาม
บางคนอาจจะมีความสุขทุกยามที่มองกระจก
ส่วนบางคนกลับความสุขอยู่ที่การถูกจับจ้องมองดูความงามของตน
แล้วความงามสังเคราะห์ความสุขให้คนเราได้จริง
เหตุใดคนหน้าตาดีแต่งตัวมีรสนิยมถึงมีบางคนถึงทำหน้าหงุดหงิดตลอดเวลาล่ะ
บางคนมีชื่อเสียงถึงจะมีความสุข
เพราะเขาจะมีความสุขก็ต่อเมื่อมีผู้คนรู้จักหน้าคร่าตาของเขา
บางคนอาจจะมีความสุขเพราะว่าเขารู้สึกว่าได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง
ส่วนบางคนก็มีความสุขตรงที่เขาได้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค
แล้วความโด่งดังสังเคราะห์ความสุขได้จริงหรือ
ถ้าเช่นนั้นทำไมคนที่โด่งดังบางคนถึงต้องร้องไห้ออกสื่อ
คงจะดีหากเราสังเคราะห์ความสุขได้เอง
เหมือนกับที่ต้นไม้ได้รับแสงแดดอ่อนๆแล้วสังเคราะห์เป็นแป้ง
แม้มีแสงแต่ไม่มีต้นไม้ก็ไม่ได้อาหาร
แสงแดดแห่งความเข้าใจในโลกมีอยู่เสมอ
เพียงแต่เป็นเพราะคนเราเลือกที่จะเป็นสัตว์ผู้กินความสุขมากกว่าเป็นพืชผู้ที่สร้างความสุขด้วยตนเอง
เราจึงต้องหิวโหยความสุขและออกไล่ล่ามันทุกเมื่อเชื่อวันพร้อมกับร้องตะโกนหาว่าความสุขอยู่ที่ไหน
รายงานข่าว
ได้ตั๋วเครื่องบินแล้ว ไปวันที่หก ไฟลท์ทุ่มสิบห้าสายการบินไทยไปลงซิดนีย์
ได้ที่พักแล้วเป็นหอพักของทางมหาลัย มีอินเตอร์เนทอยู่ แต่ยังไม่รู้ห้องและที่อยู่เลย แต่ก็คอนเฟิร์มแล้วว่าได้
วันจันทร์จะไปเอาเอกสารที่กพ.แล้วก็ยื่นขอวีซ่า
ห้องยังรกเท่าเดิมเพราะยังไม่ได้จัดกระเป๋า ไม่พร้อม ไม่รีบ ชิวมาก
ถ้าจะเลี้ยงส่งเราก็ยินดี จะได้ไปกินฟรีซักหน่อย May 13 accidentมอไซค์รับจ้างที่ส่งกูจากซอบอารี
ล้ม
ชนรถเก๋ง
เพราะมันปาดหน้ารถกระบะ
กู
เข้าเป็นแผล
เลือดไหล
แสบ
นั่งมอเตอร์ไซค์มา
พอแผลโดนลม
โอว.. แมน
แสบเหี้ยๆ
มาถึง ซื้ออุปกรณ์ทำแผลหมดไปเป็นร้อย
(ซื้อมาเต็มสตรีม เพราะแผลถลอกกว้างอยู่)
ซื้อไป เลือดไหลจากเข่าไปถึงเท้าแล้ว
จุดที่แย่ต่อมาคือ
กูต้องทำแผลเอง
ไอ้เหี้ย
แสบชิบหาย
ต้องเอาสำลีมากัด
เฮ่อๆๆๆๆ
ตอนนี้ก็ยังแสบ
โอว์.. เสียเงินด้วย เจ็บด้วย ไม่ไหวๆ May 10 โรงงานน้ำตาลช่วงนี้ชอบอ่านหนังสือของคุณ'ปราย พันแสง
เธอที่บอกว่าเป็นเจ้าของโรงงานน้ำตาล
แต่ความหวานของน้ำตาลจากโรงงานของคุณปราย
คงไม่ทำให้ฉันหัวใจผุเหงาเศร้าศร้อยละห้อยหารัก
แต่มันเป็นความหวานแบบน้ำตาลเทียมสำหรับคนไร้รัก
ให้สัมผัสความหวานหวิวในหัวใจได้แว๊บๆ
ถึงจะไม่อร่อยเท่าน้ำตาลแท้แต่ก็ไม่มีผลก่อหัวใจ
วันนี้ไปด้อมๆมองๆเวบของคุณปรายที่ฉันเพิ่งรู้จัก
บังเอิญไปเจอเอนทรี่นี้เข้า ยิ่งใหญ่จัง สิบปีแล้ว ข้อความยังเป็นที่น่าจดจำและถ่ายทอด
ความเดิมจากหนังสือ "ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ ชีวิต" มันมีอยู่ว่า
........... เมื่อรักใครคนหนึ่ง
จึงไม่สำคัญเลยว่าเราจะได้กอดกันหรือไม่
...
ความรักบางอย่างในชีวิตคนเราเอื้อมไม่ถึง
สัมผัสไม่ได้
เหมาะสำหรับเอาไว้มองดู...
ไว้ชื่นชมอยู่ไกลๆ
....
ดวงไฟประภาคารสวยล้ำค่า
ยามเราล่องเรืออยู่ในทะเลลึก
จนหาทางกลับไม่ได้
...
เราจ้องมองดวงไฟ
เพียงให้รู้ว่าควรเดินหน้าไปทิศทางใด
ใช่จะต้องเบนหัวเรือ..เพื่อมุ่งไปจอดเทียบท่า
หน้าประภาคารเสียเมื่อไหร่
....
ได้รักเธอ...ประภาคารก็ดูสวยดี คนที่ฉันกอดได้
ก็ทำให้รู้ว่าโลกนี้สดชื่นสว่างไสว
....
อย่าสนใจเลยนะคนดี
ว่ารักเธอแล้ว ฉันคนนี้จะกอดใคร
แค่เชื่อว่าฉันรักเธอตลอดไป
เพียงพอแล้ว
,,,,,,,,,,,,,,,
*รักเธอ...กอดคนอื่น" เป็นงานขียนชิ้นหนึ่งจากพ็อคเก็ตบุ๊ค "ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ ชีวิต" เคยตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับวันอาทิตย์เมื่อปี 2542 ....... งานเขียนชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้ จัดว่าเป็นงานเขียนของฉันที่มีผู้อ่านรู้จัก และมักจะหยิบยกมาเอ่ยอ้างถึงมากที่สุดชิ้นหนึ่ง.ในรอบหลายปีที่ผ่านมา..
มันเหลือเชื่อมากว่า ถ้าคุณค้นหาคำว่า "รักเธอ กอดคนอื่น" ในกูเกิ้ล มันจะมีมากกว่า 172,000 ลิงค์ [อ่านว่าหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นสองพันลิงค์ในอินเตอร์เนต] ณ เดือนมกราคม 2552 ที่เอ่ยอ้างถึงงานชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้
..
ในขณะที่ลิงค์เกี่ยวข้องกับ 'ปราย พันแสง ผู้เขียนงานชิ้นนี้
ในกูเกิ้ลกลับมีแค่ 60,000 กว่าลิงค์เท่านั้นเอง
ตัวเลขน้อยกว่ากันเป็นแสนๆ นะคุณ :)
...
คุณเชื่อหรือยัง
ว่าบางครั้ง "ผลงาน"
ก็ใหญ่โตมโหฬารกว่า"คนทำงาน" เยอะเลย :)
..
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา
...
เพราะคนทำงานบางประเภท ก็อยากให้ผู้คนสนใจผลงานมากกว่าตัวเขา
....
ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่มีแนวคิดเช่นนี้
และเดินทางบนถนนสายนี้ด้วยความตั้งใจเช่นนั้น
..
ปัญหามันมีอยู่ว่า"รักเธอ กอดคนอื่น"ชิ้นนี้
อาจจะเป็นงานของฉันที่มีคนรู้จักมากที่สุด
แต่มันก็เป็นงานเขียนที่มีคนอ่านแล้วเข้าใจผิดมากที่สุด
....
ฉันก็เลยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร่ำไห้
กับมันดี
...
เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจมาหลายปี เพราะถือว่าเขียนจบไปแล้ว พิมพ์เป็นเล่มไปแล้ว จะพูดมากไปก็ใช่ที่ ฉันว่ามันบ้ามาก หากจะต้องวิ่งไปแก้ไขอะไรๆ ที่เราตีพิมพ์ไปแล้วอย่างนั้น
....
เพราะโลกแห่งการอ่านนั้นเสรี คนอ่านมีสิทธิ์ตีความไปได้ทุกอย่าง ตามแต่สติปัญญาความคิดอ่านของเขาจะพาไป
...
แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความหมายแท้จริงที่ผู้เขียนตั้งใจสื่อ
แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เราต้องยอมรับ
..
ฉันยอมรับ
ฉันเข้าใจดี
...
แต่มีบางคนไปไกลกว่านั้น ตีความดีความชอบของงานชิ้นนี้ เพื่อเป็นเหตุผลหาความชอบธรรมให้ตัวเอง ในการทำให้ครอบครัวชาวบ้านเขาแตกแยกนี่สิ
...
เว็บไซต์บางแห่ง.นำ"รักเธอกอดคนอื่น"ไปแปะหัวแปะท้ายฮาวทู(ซึ่งไม่รู้ว่าเอาจากที่ไหนมาแปะไว้)ว่าด้วยวิธีหว่านเสน่ห์กับผู้ชายผู้หญิงที่มีแฟนแล้ว,วิธีแย่งแฟนเพื่อน.อะไรทำนองนั้น ---เป็นงั้นไป
...
โอ้! ใครหนอใคร
ไม่สงสารคนเขียน
ก็สงสารคนอ่านบ้างเถอะ
ใครนะใคร---ช่างไม่ละอาย
...
"รักเธอกอดคนอื่น"...สิบปีก็ผ่านแล้ว
อาจถึงเวลาที่ฉันต้องมาเก็บกวาดสะสางหยากไย่ในครัวเรือนกันสักทีแล้ว
ดีไหม :)
ขอบคุณเจ้าของโรงงานค่ะ
ขอสมัครเป็นแฟนหนอนซักคนละกันนะคะ
หลังจากตามลิ้มชิมรสมาหลายเล่มอยู่
ชวนชิม~~~ May 07 ช่วงนี้มีแต่สาวร้องไห้มาซบ อกตามชื่อแหล่ะคร่า
ช่วงนี้อย่าเครียดกันนะ
กูเริ่มแรมเต็ม ฮ่าฮ่าฮ่า
แต่ขอบอกว่า
พอเราผ่านการร้องไห้หนักๆมาซักพัก
เราจะแกร่งขึ้น
เราจะมองโลกเปลี่ยนไป
และเราจะไม่ร้องไห้ด้วยเรื่องเดิมๆได้ง่ายดายอย่างแต่ก่อนแล้ว
น้ำตาคงเป็นสารอาหารชั้นดีให้เราแตกกิ่งแตกก้าน
แต่ทัศนคติและวิธีคิดจะเป็นตัวกำหนดว่าก้านไหนที่จะโต
กิ่งก้านแห่งความอดทน หรือ กิ่งก้านแห่งความเจ็บปวด
กิ่งก้านของความเข้าใจโลก หรือ กิ่งก้านของความคับแค้นในหัวใจ
ไม่ว่าจะอย่างไร เราก็โตขึ้น
เพียงแต่ว่า จะโตไปทางใด
หรือว่าโตเป็นต้นไม้แบบไหน
ก็อยู่ที่วิธีคิด วิธีมอง May 04 นานเท่าไหร่แล้วนะวันนี้นั่งอ่านโนดาเมะตอนที่เธอกำลังซ้อมแข่งเปียโน
เธอมุ่งมั่นมากๆเลย
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้มุ่งมั่นทำอะไรมากๆขนาดนั้น
คงสักสามสี่เดือนหลังจากการสอบโทเฟลครั้งล่าสุดสินะ
ถ้าไม่มีเหตุผลเช่นจะสอบหรือจะต้องไปทำอะไรสำคัญๆ
ฉันมักจะไม่ค่อยลุกขึ้นมามุ่งมั่นทำอะไรมากมายนัก
ได้แต่นอนหายใจไปวันๆและทำอะไรนู่นนี่ที่ไม่ได้ใช้ความพยายามหรือทุ่มเทให้มากนัก
คิดถึงวันคืนที่มุ่งมั่นทำอะไรที่รักจัง
รู้สึกเหมือนพักมามากเกินไปแล้ว
หัวสมองมือไม้มันแข็งด้านและชาไปหมด
ต้องหาอะไรให้ทำเพื่อให้เทหน้าตักสู้แล้วสินะ
ทำอะไรดีล่ะ
(ห้ามแนะนำเรื่องลดความอ้วน ฉันเทหน้าตักได้เฉพาะเรื่องที่ชั้นมีpassion เช่นเรื่องเรียน ไม่ใช่เรื่องการออกกำลังกายแน่ๆ แทมมีกลับมาเร็วๆ แล้วลากเค้าไปแอโรบิกหน่อย พุงเค้าย้อยแล้ว) May 03 ค่าของคน อยู่ที่.....ค่าของคนอยู่ที่เงินทองที่เขามีอยู่หรือเปล่า
ถ้าเช่นนั้นคนจนก็ไม่มีค่าของความเป็นคนเลยสินะ
แต่ฉันก็เห็นว่าคนจนหรือคนรวยก็ยังมีรูปร่างหน้าตาเหมือนคนทั้งนั้น
ค่าของคนอยู่ที่ตำแหน่งใหญ่โตหรือเปล่า
ถ้าเขาหลุดออกจากตำแหน่งแล้วเขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า
ก็พบว่ายังเป็นอยู่เหมือนเดิมไม่ต่างไปจากตอนที่เขาใหญ่โต
ค่าของคนอยู่ผลของงานหรือเปล่า
ถ้างั้นคนที่ไม่มีงานทำก็ไม่มีความเป็นคนเหลืออยู่เลยสิ
ฉันก็ยังเห็นเขามีหูมีหัวเท่ากับคนที่มีงานทำนะ
ถ้าเราให้ค่าของการเป็นมนุษย์อยู่ที่การมี
ดังนั้นเราจะรู้สึกไม่เหลือค่าที่จะมีชีวิตอยู่
ถ้าไม่"มี"อะไรเหลืออยู่ในชีวิต
ถ้าเราให้ค่าของการเป็นมนุษย์อยู่ที่การเป็นคนยิ่งใหญ่
สุดท้ายเมื่อวันหนึ่งที่เราจะต้องลงจากตำแหน่ง
แล้ววันนั้นจะหมดจากความเป็นคนไปเลย
ถ้าเราให้ค่าของคนอยู่ที่การทำงาน
ถ้าวันหนึ่งเราหูหนวกบ้าใบ้แขนขาขาดทำงานไม่ได้
เราคงคิดว่าเรานั้นไม่ต่างอะไรไปจากขยะ
ค่าของอะไรก็ตามในมุมมองของคนๆหนึ่ง มันขึ้นอยู่กับการให้ค่าของคนคนนั้น
แต่สำหรับฉัน ทุกชีวิตที่ยังมีลมหายใจ
มีค่าเสมอ
ไม่ว่าเค้าจะยากจนหรือมั่งมี
ไม่ว่าเค้าจะยิ่งใหญ่หรือเล็กน้อย
ไม่ว่าเค้าจะมีร่างกายสมบูรณ์หรือขาดหาย
เขาก็ยังสามารถเป็นคนเต็มคนได้ทั้งนั้น
วันใดเมื่อเราคิดว่าเราไม่มีค่า
เราก็จะไม่อยากมีชีวิตอยู่
แต่เมื่อเราเชื่อว่าชีวิตนี้มีค่า
เราก็รู้สึก"เต็ม"กับการมีชีวิต
และรู้สึก"อิ่ม"ทุกครั้งที่หายใจเข้าออก |
|||||||
|
|
